แองเจลิซินถูกศึกษาเป็นหลักสำหรับศักยภาพในการประยุกต์ใช้ทางบำบัด โดยเฉพาะในสาขากายวิภาคศาสตร์ผิวหนังและการบำบัดด้วยแสง (phototherapy) สารนี้เป็นที่รู้จักจากคุณสมบัติโฟโตท็อกซิก (phototoxic) ซึ่งมีประโยชน์ในการรักษาโรคผิวหนัง เช่น โรคสะเก็ดเงิน (psoriasis) และโรคไวเทลิโก (vitiligo) เมื่อสัมผัสกับแสงอัลตราไวโอเลต (UV) แองเจลิซินจะโต้ตอบกับ DNA ทำให้ยับยั้งการเพิ่มจำนวนเซลล์ (cell proliferation) ซึ่งช่วยจัดการโรคเหล่านี้ นอกจากนี้ ยังมีการสำรวจบทบาทของมันในงานวิจัยมะเร็ง เนื่องจากสามารถเหนี่ยวนำให้เกิดการตายของเซลล์แบบโปรแกรม (apoptosis) ในเซลล์มะเร็งบางชนิดภายใต้การฉายรังสี UV ความสามารถในการปรับเปลี่ยนการตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันและคุณสมบัติต้านอนุมูลอิสระยังทำให้เป็นสารที่เหมาะสมสำหรับการวิจัยเพิ่มเติมในโรคที่เกี่ยวข้องกับการอักเสบและความเครียดจากอนุมูลอิสระ