ใช้ในงานวิจัยเภสัชกรรมเป็นโครงสร้างหลัก (scaffold) ในการพัฒนายาต้านเบาหวาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะตัวกระตุ้น PPAR-γ แสดงศักยภาพในการปรับการเผาผลาญกลูโคสและปรับปรุงความไวต่ออินซูลินในการศึกษาเบื้องต้นก่อนคลินิก นอกจากนี้ยังมีการศึกษาคุณสมบัติต้านการอักเสบเนื่องจากมีความคล้ายคลึงทางโครงสร้างกับตัวยับยั้ง COX-2 ที่รู้จัก ใช้ในงานศึกษาความสัมพันธ์โครงสร้าง-กิจกรรม (SAR) เพื่อปรับปรุงยาที่มีฐาน thiazolidinedione และทำหน้าที่เป็นสารกลางในการสังเคราะห์สารประกอบเฮเตอโรไซคลิกใหม่ที่มีกิจกรรมทางชีวภาพ