สารนี้มีศักยภาพในการใช้เป็นสารตั้งต้นหรือสารกลางในการพัฒนายาที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด โดยเฉพาะในงานวิจัยด้านโรคเบาหวาน เนื่องจากโครงสร้างของมันคล้ายกับสารกลุ่มไทอะโซลิดีนไดโอน (thiazolidinedione) ซึ่งเป็นสารที่ออกฤทธิ์เป็นสารกระตุ้นตัวรับแก่กรดไขมันชนิดไม่อิ่มตัว (PPARγ) ช่วยเพิ่มความไวต่ออินซูลินในเนื้อเยื่อเป้าหมาย นอกจากนี้ โครงสร้างที่มีหมู่เบนโซไดออกซิน (benzodioxole) อาจช่วยเสริมฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ หรือมีผลต่อระบบประสาทส่วนกลาง ทำให้มีการศึกษาเพิ่มเติมในด้านฤทธิ์ทางชีวภาพ เช่น การต้านการอักเสบ หรือการป้องกันความเสียหายของเซลล์ประสาท ซึ่งอาจนำไปสู่การพัฒนายาสำหรับโรคทางระบบประสาทในอนาคต โดยรวม สารนี้จึงมีความสำคัญในงานวิจัยด้านเภสัชกรรม โดยเฉพาะในการออกแบบสารประกอบใหม่ที่มีฤทธิ์หลายเป้าหมาย (multi-target agents) สำหรับโรคเรื้อรังชนิดต่าง ๆ