Rifampicin ถูกใช้หลักๆ เป็นยาปฏิชีวนะในการรักษาการติดเชื้อแบคทีเรีย มีประสิทธิภาพสูงต่อวัณโรค (TB) และมักใช้ร่วมกับยาอื่นๆ เช่น ไอโซไนอะซิด และไพราไซนาไมด์ ในการรักษาวัณโรค นอกจากนี้ ยังใช้รักษาโรคเรื้อนและการติดเชื้ออื่นๆ จากเชื้อแบคทีเรียที่ไวต่อยา เช่น การติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ ผิวหนัง และเนื้อเยื่ออ่อน

ในบางกรณี Rifampicin ถูกสั่งจ่ายเพื่อป้องกันเยื่อหุ้มสมองอักเสบจากเมนิงโกค็อกคัสในบุคคลที่สัมผัสเชื้อ นอกจากนี้ ยังใช้ในการรักษาการติดเชื้อข้อเทียมและกระดูกอักเสบ (osteomyelitis) เมื่อใช้ร่วมกับยาปฏิชีวนะอื่นๆ

นอกเหนือจากการใช้ต้านจุลินทรีย์ Rifampicin ถูกใช้ในการจัดการภาวะอักเสบบางชนิด เช่น อาการคันในโรคตับคอเลสตาซิส เนื่องจากความสามารถในการกระตุ้นเอนไซม์ตับและเปลี่ยนแปลงการเผาผลาญกรดน้ำดี

บทบาทในงานวิจัยรวมถึงการเป็นตัวยับยั้งเฉพาะของ RNA polymerase ในแบคทีเรีย ทำให้เป็นเครื่องมือที่มีคุณค่าในการศึกษาชีววิทยาโมเลกุล อย่างไรก็ตาม การใช้ต้องมีการตรวจติดตามอย่างใกล้ชิดเนื่องจากผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้น เช่น พิษต่อตับและปฏิกิริยาระหว่างยา