สารสไปเพอร์โรน ไฮโดรคลอไรด์ ถูกใช้เป็นหลักในงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ในฐานะตัวยับยั้งที่แรงต่อตัวรับโดพามีน D2 และตัวรับเซโรโทนิน 5-HT2A โดยทำหน้าที่เป็นเครื่องมือที่มีคุณค่าในการศึกษาฟาร์มาโคโลจีของระบบประสาท เพื่อตรวจสอบบทบาทของตัวรับเหล่านี้ในพฤติกรรม การรับรู้ และโรคทางจิตเวช เช่น โรคจิตเภท เนื่องจากมี affinity สูงต่อตัวรับโดพามีน จึงถูกนำมาใช้ในขั้นตอนการทดสอบการจับตัวรับเพื่อวัดปริมาณความหนาแน่นของตัวรับและปฏิกิริยาของยา นอกจากนี้ รูปแบบที่ติดฉลากรังสีของสารสไปเพอร์โรน ไฮโดรคลอไรด์ ยังถูกใช้ในการศึกษาการถ่ายภาพ รวมถึง positron emission tomography (PET) ซึ่งช่วยให้นักวิจัยสามารถมองเห็นและวัดการกระจายตัวและการครอบครองของตัวรับโดพามีนในสมอง

การประยุกต์ใช้ของสารนี้ยังขยายไปถึงการศึกษาประสิทธิภาพของยาและกลไกของยารักษาโรคจิตเภท โดยรวมถึงการวิจัยเกี่ยวกับตัวรับ D4 ในบางกรณี แต่ไม่ใช่ยาที่ใช้รักษาในทางคลินิกโดยทั่วไป บทบาทในงานวิจัยทำให้มีความสำคัญต่อการพัฒนาความรู้ทางเภสัชวิทยาของระบบประสาท