ใช้ในการวิจัยเพื่อวัดปริมาณไฟบริโนเจนแกมมาเชนในตัวอย่างชีวภาพ เช่น พลาสมาหรือซีรัม โดยเฉพาะในงานที่เกี่ยวข้องกับระบบการแข็งตัวของเลือด ความผิดปกติของการสร้างลิ่มเลือด และโรคที่เกี่ยวข้องกับหลอดเลือด เช่น โรคหัวใจ โรคหลอดเลือดสมอง หรือภาวะลิ่มเลือดอุดตัน ช่วยให้นักวิจัยประเมินการทำงานของตับ ซึ่งเป็นอวัยวะที่ผลิตไฟบริโนเจน รวมถึงติดตามการอักเสบเรื้อรัง เพราะไฟบริโนเจนเป็นโปรตีนในกลุ่มผู้บ่งชี้การอักเสบ (acute phase protein) ใช้ในห้องปฏิบัติการวิจัยทางชีววิทยาโมเลกุลและชีวเคมีเพื่อสนับสนุนการศึกษาเกี่ยวกับกลไกของโรคและการพัฒนาแนวทางการรักษาใหม่ๆ