เดอร์ริน (Dhurrin) ถูกนำมาใช้หลักๆ ในงานวิจัยและการปฏิบัติทางการเกษตร เนื่องจากบทบาทของมันในฐานะกลูโคไซด์ไซยาโนเจนิก (cyanogenic glucoside) พบเดอร์รินในพืชบางชนิด เช่น ข้าวฟ่าง ซึ่งทำหน้าที่เป็นกลไกป้องกันตามธรรมชาติต่อสัตว์กินหญ้าและศัตรูพืช เมื่อเนื้อเยื่อพืชที่มีเดอร์รินถูกทำลาย สารประกอบนี้จะสลายตัวเพื่อปล่อยไฮโดรเจนไซยาไนด์ (hydrogen cyanide) ซึ่งเป็นพิษต่อสิ่งมีชีวิตหลายชนิด คุณสมบัตินี้ทำให้เดอร์รินเป็นจุดสนใจสำคัญในการศึกษาที่มุ่งพัฒนาความต้านทานของพืชต่อศัตรูพืชและความเครียดจากสิ่งแวดล้อม นอกจากนี้ การทำความเข้าใจเส้นทางชีวสังเคราะห์และการสลายตัวของเดอร์รินยังช่วยในการพัฒนาการปฏิบัติทางการเกษตรที่ปลอดภัยและยั่งยืนมากขึ้น โดยเฉพาะในภูมิภาคที่ข้าวฟ่างเป็นพืชหลัก การวิจัยเกี่ยวกับเดอร์รินยังมีส่วนช่วยในสาขาชีวเคมีพืชโดยรวม สนับสนุนการสำรวจสารประกอบไซยาโนเจนิกอื่นๆ และการประยุกต์ใช้ที่เป็นไปได้ อย่างไรก็ตาม ต้องระมัดระวังเนื่องจากสารนี้สามารถปล่อยสารพิษที่อาจเป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์หากบริโภคในปริมาณมาก