วัวคางินถูกใช้หลักๆ ในงานวิจัยเนื่องจากคุณสมบัติ psychoactive และศักยภาพในการบำบัด มันถูกศึกษาเกี่ยวกับผลกระทบต่อระบบประสาทส่วนกลาง โดยเฉพาะในฐานะตัวยับยั้ง monoamine oxidase (MAOI) ซึ่งอาจมีนัยสำคัญในการรักษาโรคเช่น ภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวล นอกจากนี้ วัวคางินยังถูกสำรวจในบทบาทของเภสัชวิทยาประสาท เนื่องจากมันโต้ตอบกับระบบสารสื่อประสาทต่างๆ ซึ่งอาจช่วยในการทำความเข้าใจการทำงานของสมองและความผิดปกติทางจิตใจ มันยังน่าสนใจในเภสัชวิทยาแบบชาติพันธุ์ เนื่องจากมีอยู่ในพืชสมุนไพรแบบดั้งเดิม ซึ่งถูกใช้ในพิธีกรรมและการปฏิบัติการรักษา อย่างไรก็ตาม การใช้ของมันส่วนใหญ่เป็นการทดลองและยังไม่ได้รับการอนุมัติสำหรับการใช้งานทางการแพทย์