ลาซาเบไมด์ถูกใช้ในการศึกษาวิจัยทางคลินิกเพื่อประเมินประสิทธิภาพในการรักษาโรคพาร์กินสัน โดยมีบทบาทในการยับยั้งเอนไซม์โมโนเอมีนออกซิเดส บี (MAO-B) ซึ่งช่วยลดการสลายตัวของโดพามีนในสมอง ทำให้ระดับโดพามีนเพิ่มขึ้นและช่วยบรรเทาอาการของโรค นอกจากนี้ ยังมีการศึกษาถึงศักยภาพในการรักษาโรคทางระบบประสาทอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับภาวะขาดโดพามีน อย่างไรก็ตาม การใช้งานยังอยู่ในขั้นตอนการวิจัยและพัฒนา เพื่อหาประสิทธิภาพและความปลอดภัยในระยะยาว