ใช้ในงานวิจัยทางเภสัชกรรมเป็นสารตั้งต้นหรือตัวกลางในการสังเคราะห์สารประกอบที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพ โดยเฉพาะในกลุ่มสารที่ออกฤทธิ์ต่อระบบประสาทส่วนกลาง เช่น สารต้านอาการวิตกกังวล หรือยารักษาโรคทางจิตเวช นิยมใช้ในห้องปฏิบัติการวิจัยเพื่อพัฒนาโมเลกุลใหม่ที่มีโครงสร้างพิเพอร์าซีนเป็นแกนหลัก ซึ่งมีศักยภาพในการจับกับตัวรับสารสื่อประสาท เช่น เซโรโทนิน หรือโดพามีน