สปินอร์ฟินถูกศึกษาเป็นหลักสำหรับการประยุกต์ใช้ทางบำบัดที่เป็นไปได้ในสาขาประสาทวิทยาศาสตร์และการจัดการความเจ็บปวด โดยทำหน้าที่เป็นเปปไทด์เอ็นโดจีนัสที่ปรับการทำงานของตัวรับ opioid โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการยับยั้งเอนไซม์เอนเคฟาลิเนส ซึ่งย่อยสลายเอนเคฟาลิน การกระทำนี้ช่วยเสริมผลกระทบของเอนเคฟาลิน ซึ่งเป็นสารบรรเทาความเจ็บปวดตามธรรมชาติในร่างกาย ทำให้สปินอร์ฟินเป็นผู้สมัครที่มีแนวโน้มสำหรับการพัฒนายาแก้ปวดชนิดใหม่ การวิจัยชี้ว่าอาจช่วยบรรเทาอาการปวดเรื้อรังโดยปราศจากผลข้างเคียงที่เกี่ยวข้องกับยา opioid แบบดั้งเดิม นอกจากนี้ บทบาทในการควบคุมการตอบสนองของภูมิคุ้มกันและการอักเสบได้จุดประกายความสนใจในศักยภาพสำหรับการรักษาโรคอักเสบ การศึกษาต่อไปกำลังสำรวจคุณสมบัติป้องกันเซลล์ประสาท ซึ่งอาจเป็นประโยชน์ในการจัดการโรคเสื่อมถอยของระบบประสาท