Substance P (7-11) ถูกใช้อย่างแพร่หลายในการวิจัยเพื่อศึกษารับเซอร์ neurokinin โดยเฉพาะอย่างยิ่งรับเซอร์ NK1 เนื่องจากบทบาทของมันในการปรับการส่งสัญญาณความเจ็บปวดและการอักเสบ มันถูกนำมาใช้ในโมเดลทดลองเพื่อตรวจสอบกลไกของการอักเสบแบบ neurogenic และเป้าหมายการรักษาที่เป็นไปได้ นอกจากนี้ ยังถูกใช้ในการศึกษาการโต้ตอบระหว่างระบบประสาทและระบบภูมิคุ้มกัน รวมถึงการพัฒนายาที่มุ่งเป้าไปยังภาวะเช่นความเจ็บปวดเรื้อรัง ไมเกรน และโรคอักเสบ รูปแบบที่ถูกตัดทอนนี้ยังคงมีกิจกรรมทางชีวภาพ ทำให้เป็นเครื่องมือที่มีคุณค่าต่อการทำความเข้าใจบทบาททางสรีรวิทยาและพยาธิสรีรวิทยาของ Substance P ในเนื้อเยื่อต่างๆ