ใช้ในงานวิจัยทางชีวเคมีในฐานะนิวคลีโอเบสที่ถูกดัดแปลงเพื่อศึกษากลไกการซ่อมแซมดีเอ็นเอและเส้นทางซ่อมแซมการตัดฐาน ทำหน้าที่เป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพสำหรับความเสียหายของดีเอ็นเอจากออกซิเดชัน เนื่องจากการก่อตัวภายใต้สภาวะความเครียดจากออกซิเดชัน นอกจากนี้ยังใช้ในการพัฒนาโพรบกรดนิวคลีอิกและในการศึกษาด้านเอพิเจเนติกส์เพื่อทำความเข้าใจการควบคุมยีนและการกลายพันธุ์ คุณสมบัติโครงสร้างของมันทำให้มีประโยชน์ในการออกแบบพื้นผิวสำหรับเอนไซม์ในงานทดสอบกิจกรรมของไกลคอไซเลส