ใช้เป็นสารป้องกันที่ไวต่อแสง (photolabile protecting group) ในการสังเคราะห์อินทรีย์ โดยเฉพาะในการปลดปล่อยกรดคาร์บอกซิลิกและแอลกอฮอล์อย่างควบคุมได้เมื่อได้รับแสง แกนหลักที่ได้จากคูมารินช่วยให้เกิดการตัดขาดอย่างมีประสิทธิภาพภายใต้การฉายรังสี UV อ่อนๆ ทำให้มีคุณค่าต่อการสังเคราะห์แบบเฟสของแข็ง เคมีเปปไทด์ และระบบการส่งยาที่ต้องการการควบคุมทางเวลาและช่องว่างของการปลดปล่อยโมเลกุล โดยทั่วไปใช้ในการออกแบบสารคเคจ (caged compounds) สำหรับการศึกษาเชิงชีววิทยาและการกระตุ้นยาโปรดรักที่ไวต่อแสง