ใช้ในการวิจัยทางชีวเคมีในฐานะตัวยับยั้งโปรติเอส โดยเฉพาะโปรติเอสซิสเทอีนที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมเซลล์และเส้นทางโรค โครงสร้างที่ซับซ้อนของมันช่วยให้การจับตัวแบบเลือกสรรกับจุดออกฤทธิ์ของเอนไซม์เฉพาะ ทำให้มีคุณค่าในการศึกษากลไกการสลายโปรตีน ใช้บ่อยในขั้นตอนทดสอบเพื่อปรับเปลี่ยนกิจกรรมเอนไซม์ ซึ่งช่วยในการทำความเข้าใจการสลายโปรตีนในโรคต่าง ๆ เช่น มะเร็ง โรคเสื่อมถอยของระบบประสาท และการติดเชื้อจากปรสิต นอกจากนี้ยังใช้เป็นโครงสร้างพื้นฐานในการพัฒนาตัวยับยั้งบำบัด เนื่องจากมีอัตราการจับตัวสูงและความจำเพาะเจาะจงต่อโปรตีนเป้าหมาย