ใช้ในงานวิจัยในฐานะอนุโลมเปปไทด์เพื่อศึกษาการทำงานของนูโรเปปไทด์และการโต้ตอบกับตัวรับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านความเสถียรทางเมแทบอลิซึมและการดูดซึมทางชีวภาพ โครงสร้างที่ดัดแปลงแล้วช่วยเพิ่มความต้านทานต่อการย่อยสลายโดยเอนไซม์ ทำให้มีคุณค่าต่อการตรวจสอบเส้นทางส่งสัญญาณที่อิงฐานด้วยเปปไทด์ ใช้อย่างแพร่หลายในงานศึกษาตัวรับที่จับคู่กับโปรตีน G (GPCRs) เนื่องจากมี affinity ต่อตัวรับนูโรเปปไทด์เฉพาะเจาะจง นอกจากนี้ยังมีการสำรวจสำหรับการใช้บำบัดที่เป็นไปได้ในความผิดปกติทางระบบประสาทและต่อมไร้ท่อ เนื่องจากสามารถข้ามอุปสรรคทางชีวภาพได้มีประสิทธิภาพมากกว่าเปปไทด์ธรรมชาติ มักใช้ในงานศึกษาความสัมพันธ์โครงสร้าง-กิจกรรม (SAR) เพื่อปรับปรุงผู้สมัครยาที่เป็นเปปไทด์