ใช้ในงานวิจัยด้านชีวเคมีเพื่อศึกษาฤทธิ์ต้านการอักเสบ โดยเฉพาะในแบบจำลองเซลล์ที่เกี่ยวข้องกับโรคเรื้อรัง เช่น ข้ออักเสบรูมาตอยด์และโรคเบาหวาน ชนิดที่ 2 พบว่าสารนี้ช่วยยับยั้งการทำงานของโปรตีนที่เกี่ยวข้องกับการส่งสัญญาณการอักเสบ เช่น NF-κB และลดการผลิตไซโตไคน์ชนิดก่อการอักเสบ เช่น TNF-α และ IL-6 นอกจากนี้ยังมีศักยภาพในการป้องกันความเสียหายของเซลล์จากอนุมูลอิสระ จึงถูกพิจารณาเป็นสารตั้งต้นในการพัฒนายาที่มีฤทธิ์ปกป้องเซลล์และลดการอักเสบในระบบต่างๆ ของร่างกาย