2-(4-โบรโม-2-ฟลูออโรฟีนิล)-1,3-ไดออกโซเลน เป็นรูปแบบป้องกันของ 4-โบรโม-2-ฟลูออโรเบนซัลดีไฮด์ ใช้เป็นสารตั้งต้นสำคัญในการสังเคราะห์สารประกอบทางเภสัชกรรม โดยเฉพาะในการพัฒนาสารยาสำคัญที่ออกฤทธิ์ (APIs) ที่มีฟลูออรีน โครงสร้างของมันช่วยให้สามารถทำการฟังก์ชันนาไลเซชันแบบเลือกได้ โดยหมู่ไดออกโซเลนป้องกันกลุ่มอัลดีไฮด์ ในขณะที่อนุญาตให้เกิดปฏิกิริยาที่โบรไมด์อะรีล ทำให้มีคุณค่าในเคมียารักษาโรคสำหรับการสร้างโมเลกุลซับซ้อนที่มีความเสถียรทางเมแทบอลิซึมและความสัมพันธ์การจับมัดที่เพิ่มขึ้น ใช้บ่อยในปฏิกิริยาครอส-คัปเปลิงเพื่อนำหมู่โบรโม-ฟลูออโรฟีนิลเข้าไปในโครงสร้างยาที่ใหญ่กว่า นอกจากนี้ยังใช้ในงานวิจัยสำหรับการเตรียมโมเลกุลชีวภาพใหม่และอนุพันธ์ฟลูออรีนในโปรแกรมค้นพบยา